Wie heeft een grotere invloed op de gezondheid van een kind – moeder of vader: een onverwachte ontdekking door wetenschappers
Wetenschappers observeerden interacties tussen 10 maanden oude baby’s en hun ouders en bezochten deze gezinnen opnieuw toen de kinderen 2 en 7 jaar oud waren.
Het gedrag van de vader in plaats van de moeder kan een beslissende invloed hebben op de lichamelijke gezondheid van het kind in de toekomst, zo hebben wetenschappers ontdekt / foto depositphotos.com
Het gedrag van de vader kan een beslissende invloed hebben op de lichamelijke gezondheid van het kind in de toekomst, terwijl een soortgelijk effect van de kant van de moeder, onderzoekers niet hebben gevonden. Hierover schrijft The New York Times.
Er wordt opgemerkt dat gedurende een groot deel van de twintigste eeuw en daarna, sociale wetenschappers een breed scala aan chronische gezondheidsproblemen toeschreven aan de relatie tussen zuigelingen en hun moeders. Een team onderzoekers van de Universiteit van Pennsylvania ontdekte echter dat in sommige gevallen vroeg ouderlijk gedrag een grotere invloed kan hebben op de gezondheid van kinderen. De bevindingen zijn gepubliceerd in het tijdschrift Health Psychology.
In hun onderzoek observeerden de onderzoekers interacties in drie richtingen tussen baby’s van 10 maanden oud, hun vaders en moeders, en bezochten deze gezinnen opnieuw toen de kinderen 2 en 7 jaar oud waren.
Ze ontdekten dat ouders die minder aandacht hadden voor hun kinderen van 10 maanden, vaker moeite hadden met co-ouderschap – zich terugtrokken of met moeders concurreerden om de aandacht van het kind. En op 7-jarige leeftijd hadden kinderen van zulke ouders vaker markers van een slechte cardiale of metabole gezondheid, met name ontstekingen en een hoge bloedsuikerspiegel.
Lees ook:
De resultaten verrasten wetenschappers
Ondertussen had het gedrag van de moeder niet hetzelfde effect, zei Alp Aituglu, een postdoc aan de University of Pennsylvania’s College of Health and Human Development en een van de auteurs van het artikel.
“We hadden zeker verwacht dat de gezinsdynamiek – iedereen in het gezin, zowel vader als moeder – de ontwikkeling van kinderen zou beïnvloeden. Maar in dit geval werd de invloed alleen aan vaders kant gevonden,” zei Aytuglu.
Wanneer het gedrag van de vader in de interacties tussen drie partijen negatief is, zei hij, “beginnen we te zien hoe die negativiteit zich mogelijk verspreidt over het hele gezin en uiteindelijk de gezondheid van het kind beïnvloedt.”
Om dit beter te begrijpen, analyseerde een team uit Pennsylvania 18 minuten durende video’s van speelse interacties tussen moeder, vader en kind in twee periodes. Ze beoordeelden de gevoeligheid van de vader, positieve emoties en aspecten van co-ouderschap, met name afstandelijkheid en competitiviteit. Deze gedragingen traden soms op wanneer de vader de aandacht van het kind probeerde af te leiden van de moeder, legde Aytuğlu uit.
“Het kan zijn dat je de aandacht van het kind niet krijgt, en dat kan ervoor zorgen dat je je terugtrekt. Mannen trekken zich, in vergelijking met moeders, sneller terug als ze zien dat ze ‘niet winnen’,” legde Aytuğlu uit.De eerste effecten zijn al merkbaar op 7-jarige leeftijd
Toen de kinderen 7 jaar werden, namen de onderzoekers bloedmonsters van hun vinger om vier ontstekings- en stofwisselingsmarkers te meten. De gegevens lieten twee kleine tot matige correlaties zien: ouders die gevoeliger met hun kinderen omgingen, hadden een betere coöperatieve opvoeding; en kinderen van wie de ouders het makkelijker vonden om co-ouderschap te hebben, hadden lagere niveaus van C-reactief proteïne en geglyceerd hemoglobine.
Deze markers beïnvloeden de gezondheid op lange termijn, wat wijst op een mogelijk verhoogd risico op chronische ziekten in de middelbare of late volwassenheid, aldus het artikel.
Dit betekent niet dat alleen de vader en niet de moeder belangrijk is, benadrukt Anna Schreier, assistent-professor biobehavioral health aan de Universiteit van Pennsylvania en co-auteur van het artikel. Ze zei eerder dat de resultaten suggereren dat positieve ouderlijke betrokkenheid in de vroege kinderjaren de gezondheid van het hele gezin verbetert.
Ouderlijk gedrag is slechts één van de factoren die de gezondheid van een persoon bepalen.
Om de resultaten te verklaren, stelden de auteurs de zogenaamde “kwetsbaarheidshypothese van de vader” voor. De hypothese is dat ouders bijzonder emotioneel gevoelig kunnen zijn voor spanningen tussen partners en zich gedragen op een manier die het hele gezin negatief beïnvloedt. De rol van de vader, schrijven de onderzoekers, “kan hem op een unieke manier positioneren als een kanaal voor relationele stress die uiteindelijk de gezondheid van het kind beïnvloedt”. Een andere mogelijke verklaring is dat de kinderen meer tijd alleen met hun moeder doorbrachten en daardoor gevoeliger waren voor ouderlijk gedrag in groepssities.
“Het is een soort gemiste kans voor een van de ouders die weg moet om geld te verdienen,” zei Aytuğlu.
Greg Miller, een psychologieprofessor aan de Northwestern University die onderzoek doet naar de effecten van stress op de gezondheid, zei dat eerder werk “nauwelijks de rol van de ouders heeft onderzocht”, omdat onderzoekers meestal de moeder vragen om het kind te vergezellen naar de tests.
Hij voegde eraan toe dat ouderlijk gedrag slechts één van de vele factoren is die iemands gezondheid op volwassen leeftijd bepalen, samen met voeding en lichaamsbeweging. Het zijn echter de ouders die “vorm kunnen geven aan hoe we omgaan met de sociale wereld, hoe we reageren op uitdagingen en stress”.
Eerder schreef My over de top-7 van ouderlijke gewoonten die volwassen kinderen doen verhuizen naar een andere stad. Volgens psychologen zijn dit het schenden van persoonlijke grenzen, ongewenst advies, het opleggen van schuldgevoelens, overdreven emotionele reacties, gebrek aan respect voor de partnerkeuze, het afschuiven van ouderlijke verantwoordelijkheden op kinderen en het behandelen van een volwassen kind als een klein kind.
